Tot op heden zijn ontwerpprocessen die het leren mogelijk moeten maken veelal gescheiden werelden. De architect ontwerpt de fysieke ruimte: het schoolgebouw en het leslokaal. Technici ontwerpen de ict-infrastructuur, didactici de leerprocessen en organisatiedeskundigen de organisatieprocessen. De Kamer van Morgen denkt dat een integrale benadering van deze werelden tot betere scholen leidt.
De Kamer van Morgen heeft tijdens een zitting eind 2009 met een aantal creatieve denkers, kenners van de mogelijkheden van de virtuele architectuur, organisatiedeskundigen, architecten en mensen uit de onderwijspraktijk verkend wat voor scholen zouden ontstaan als je al deze gebieden samenvoegt en een leeromgeving bouwt voor de toekomstige generatie. Ontstaan er dan wellicht Superslimme Scholen? Hoe zouden die eruit zien, welke ontwerpprincipes gelden daar voor?
Belangrijkste conclusie: omdat de virtuele en de fysieke wereld meer en meer in elkaar overlopen zou je niet meer moeten spreken van de architectuur van een schoolgebouw, maar van de architectuur van de leeromgeving. Dit is een leeromgeving die helpt betekenis te geven aan de wereld, waarin leerlingen zich thuis voelen, ruimte is voor ontplooiing van het individuele talent. Daarbij zitten de beperkingen veelal meer in ons eigen denkkader dan in het gebouw.
Onderstaande video is een registratie van de bijeenkomst die heeft plaatsgevonden. U kunt tevens het rapport over deze bijeenkomst downloaden.
Kamerzittingen